عرفانی- علمی

 

مدیتیشن (تفکر عبادی) در لفظ به معنای تفکر و در مفهوم دست کشیدن از تقلای بیهوده ذهن و بدن است. مدیتیشن ابتدا با هیچ کاری نکردن آغاز می شود و سپس بتدریج تاثیر آن گسترده می گردد. تکنیک های مدیتیشن بسیار ساده و اغلب در تمامی سنتها مشترکند. در این روشها بجای کوشش برای پنهان کرن مسائل و رنجهای زندگی وجود آنها را بطور شفاف تصدیق می کنیم (به سطح آمدن رسوبات از ته ذهن). عامل اصلی در مدیتیشن حضور و بودن در لحظه حال است بطوریکه نه ذهن سرکوب شود و نه لجام گسیخته گردد. بلکه هدایت ذهن به راهی منضبط بدون دو راهی و راههای فرعی و عدم تقسیم بندی اندیشه به خیر و شر و عدم تجزیه و تحلیل آن وصرفا بصورت اندیشه به آن نگریستن(بگذاریم افکار همانطور که می آیند، همانطور هم بروند و ما فقط آنها را نظاره کنیم).

اگر انسان سادگی را همان گونه که هست دریابد می توان ادعا کرد که همه ۲۴ ساعت را در شرایط مدیتیشن است. در این کار باید ساده ترین و کاربردی ترین ترین روش را انتخاب کرد. بعنی روشی که فرد با آن راحت است و فواید آنرا بخوبی بدست می آورد. مدیتیشن هدف نیست بلکه حالت و شرایطی است که بعنوان یک نیروی حمایت کننده عمل می کند. گفته می شود اگر فرد مدیتیشن را خوب انجام دهد به اندازه هر یکسال تمرین دو سال جوانتر می شود. پس از مدتی تمرین مدیتیشن بسیار آسان و سریع می شود. عرفا و اساتید مدیتیشن می توانند در یک چشم به هم زدن مراقبه (که همان تداوم مدیتیشن است) را انجام دهند. مدیتیشن به معنای بی ذهنی و رها شدن از زباله های ذهنی است. مانند آینه ای که غبار آن پاک می شود. وقتی انسان به دستاوردهای فراآگاهی بی نفسی و بی زمانی میرسد احساس نشاط می کند.   زمانیکه انسان به هیچ چز فکر نمی کند(حالت مراقبه و خلسه و رهایی) در اوج لذت-شادی و هوشمندی و اقناع روحی قرار می گیرد و به بی نیازی کامل می رسد.

با مدیتیشن می توان به کنترل ذهن- انجام درمان-رفع اضطراب و افسردگی-نبوغ و توانمندیهای درونی و بیرونی و پیشرفتهای معنوی و مادی و غیره پرداخت. مدیتیشن و مراقبه اعتدال و هماهنگی را بین درونداد و برونداد انرژی بدن ایجاد می کند و بیماری ها و نارسائی ها را که ناشی از عدم تعادل و توازن انرژی است رفع می نماید. هر گونه حس منفی (عصبیت-یاس-اندوه) ناراحتی- نارسائی-کسالت-ملالت وسنگینی به معنای انسداد انرژی و عدم گردش خوب آن و دور شدن از حالات واقعی(جعلی شدن)و طبیعت می باشد. علت رنجهای زندگی وجود قراردادها و چارچوبهای غلط ذهنی است که توقعات را ایجاد می کند(کوهی از زباله های ذهنی). درک عظمت خود بعنوان عضو هستی و کیهان و درک اینکه عظمت هستی در درون ما هم وجود دارد ما را در برابر تمامی رنجها و سختی مقاوم می سازد (بزرگتر بودن از مشکلات).

 انسان خود از انرژی تشکیل شده است. بزرگترین خروجی انرژی عشق است. گردش خوب درونداد و برونداد انرژی باعث سلامتی و نشاط می گردد(تهویه و زلال سازی). سایر خروجی های انرژی عبارتند از محبت-شکرگزاری-کارخیر-بخشش-تنفس عمیق-کیفیت بالای روابط اجتماعی(بزرگ منشی و طبع بلند)- بهره برداری از نعمات.... خروج انرژی به معنای دفع سموم و ایجاد فضا برای دریافت انرژی تازه است. به همین دلیل است که می گویند هرچه بیشتر استفاده کنی بیشتر بدست می آوری و از هر چه استفاده نکنی آنرا از دست خواهی دادـ (قوانین طبیعت).

اثرات مدیتیشن معمولا مدتی پس از آن پدیدار می شود. با ادامه تمرینات می توان به مکاشفه هم دست پیدا نمود. بالاترین مرحله تکامل آگاهی کیهانی است که به معنای خودشناسی و خداشناسی می باشد. مدیتیشن یعنی شرایطی که به ما فرصت جذب و حس انژی کیهانی را می دهد(اشراق ریکی). در مدیتیشن از روزمرگی باید پرهیز کرد و تمرین ها بصورت دوره ای تغییر داد تا ذهن همواره غافلگیر شود. تعبیر زیبای اندیشمندان از مدیتیشن سفر به خویشتن خویش است. یعنی پیدا کردن حالت حقیقی و واقعی خود(زلال شدن). 

 

 

نوشته شده توسط ف. در ساعت  | لینک  |